Straf!

Je mag je kleinkinderen niet meer zien, Saskia Freichmann-Wijsbeek, auteur autobiografie Ondankbaar Loeder

Nooit meer mijn kleinkinderen mogen zien

Als straf, omdat de ouders (mijn kinderen) zich schamen voor hun eigen levensverhaal. Had ik dan maar destijds moeten zwijgen, toen ik getuige was hoe een baby (mijn net geboren kleinkind) in de armen lag van een vader die  stoned was (mijn zoon dus) en dat de moeder (mijn ex-schoondochter) in haar bed bleef liggen toen ik mijn zoon hierop aansprak? ‘Waar bemoei je je mee, alsof jij het allemaal zo goed hebt gedaan’, verweerden de kersverse ouders. En daarmee had ik het maar te doen. Als ik doorging met mijn betoog, zou ik mijn kleinkind en mijn zoon nooit meer zien. Ze wisten mij keihard te raken, door mij hiermee te chanteren. Mijn hart bloedde, als ik dit hummeltje zag spelen in een donkere- (om een of andere reden waren de gordijnen en ramen ook overdags meestal gesloten), rommelige- (er werd zo nu en dan aangeveegd. Het vuil werd dan naar een hoek verplaatst) en rokerige kamer. Toen Roy een lans wilde breken voor het ongeboren kindje, dat roken tijdens de zwangerschap echt niet kan, hebben wij tot aan de geboorte het stel niet meer gezien. Wij verdienden straf omdat wij opkwamen voor het ongeboren kind. Ook de ouders van de aanstaande moeder, verdedigden het roken omwille van de lieve vrede.

Omgekeerde wereld?

‘Don’t shoot the messenger’. De gebeurtenissen worden gevormd door de helden en de daders. De slachtoffers worden er ongepland en ongewenst bijgetrokken. De helden in mijn anekdotes laten mij via o.a. Social Media en persoonlijke berichten weten dat zij ‘gewoon’ handelden omdat het heel normaal is om voor iemand op te komen. Wij willen zo graag onze helden op een voetstuk plaatsen, midden in de schijnwerpers. Echte helden willen juist het omgekeerde. Bescheiden en ‘gewoon doen wat je moet doen’, is hun credo.

De daders beginnen direct met het zich te verdedigen door, zonder één letter van mijn boek gelezen te hebben, te dreigen met rechtszaken (smaad en laster zijn de meeste gebruikte krachttermen) of gewelddadig (‘kom mij maar ‘ns opzoeken, als je durft. Weet wel, dat het slecht is voor je gezondheid’).

Verbindingen verbreken

Of de daders draaien de wereld om. De verslaggever is fout bezig, door de waarheid op papier te zetten. Ik moet dus gestraft worden. ‘Nooit meer mijn kleinkinderen zien’, en ‘vanaf nu besta je niet meer voor mij. Ik verbreek alle contacten. Je begrijpt dat dit komt door je boek’, stond in het laatste bericht wat ik ontving van mijn ex-schoondochter. Met een simpele muisklik zijn de ragdunne draden, die mijn leven en de levens van mijn kinderen en kleinkinderen verbond op Social Media, doorgeknipt. Zo snel gooi je een gezamenlijk leven weg.

Klaar met chantage

Jarenlang heb ik de chantage door vrienden, familie en kinderen over mij heen laten komen. Iedere keer werd ik verscheurd tussen de angst om vrienden en familie te verliezen en mijn gevoel van eigenwaarde. ‘Ik verdien toch ook respect, als moeder, oma en vriendin?’  Toen ik mijn autobiografie schreef, vielen langzamerhand de schellen van mijn ogen. De kinderverwaarlozing waaraan ik in mijn vroege jeugd ben blootgesteld, verstoorde mijn relaties. Ik wilde nooit meer die pijn en eenzaamheid voelen, die ik als kind heb meegemaakt. Ook wilde ik ten koste van alles (en dan voornamelijk van mijzelf) voorkomen dat mijn familie en vrienden, door mij het risico lopen om verdrietig te raken.

Bullshit dus. Liefde is geen eenrichtingsverkeer.

En is zeker niet een zaak van onderhandelen met dubbele agenda’s. “Als je lief bent, mag je jouw kleinkinderen zien. Als je vertelt, of schrijf, hoe jij je voelt, krijg je straf”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.