Doofpotaffaire Gemeente Almere

Doofpotaffaire bij de Gemeente AlmereOpen brief aan de Gemeente Almere

Het schrijven en publiceren van mijn autobiografie ‘Ondankbaar Loeder’, maakt zoveel los. Niet alleen bij mijzelf, door het opnieuw beleven van de traumatische ervaringen op het werk, maar ook bij anderen.

Uit de diverse berichten die ik ontvang van lezers en lezeressen, waaronder zelfs van een aantal ex-collega’s, raak ik blijkbaar een gevoelige snaar. 

Op 18 februari heb ik een e-mail brief gezonden aan het management en de burgemeester van de gemeente Almere. Daarin bied ik, als ervaringsdeskundige, mijn hulp aan om samen met de Gemeente deze thema’s bespreekbaar te maken. Binnen 24 uur ontving ik een koele, 2 regelzin afwijzing. Zonder enige onderbouwing. ‘Namens de gemeente Almere wil ik u laten dat de gemeente geen gebruik wenst te maken van uw aanbod’, aldus de heer Meester (manager HRM).

Lees hier de e-mail aan de Gemeente Almere

Van: Saskia Freichmann Wijsbeek [info@saswijs.nl]
Verzonden: zondag 18 februari 2018 14:31
Aan: Info@almere.nl
CC: Meindersma J (Jaap)
Onderwerp: T.a.v. de heren: Franc Weerwind, Peter Benschop en Jaap Meindersma

Vallen en Opstaan

In de jaren dat ik werkzaam was bij de afdeling vergunningen (VTH) werd ik buitengesloten. Ik was aangenomen als gastvrouw bij evenementen maar werd ingezet om vergunningen te gaan verlenen. Een tak van sport die mij niet bekend was. Een opleiding kreeg ik ook niet. Ik bevond mij jarenlang in een moeras en niemand die mij hielp, ondanks mijn vele hulpkreten. Ik werd buitengesloten.

De laatste jaren van mijn job als wijkregisseur bij de gemeente Almere, ging ik met lood in mijn schoenen naar het werk. Niet omdat ik mijn baan niet leuk vond, maar omdat ik door mijn collega’s werd gepest. Dit overkomt in Nederland meer dan 17 procent van de Nederlandse werknemers.

Ik werd buitengesloten, gekleineerd en belachelijk gemaakt door mijn collega’s. De gevolgen waren al snel niet meer te overzien. De leidinggevenden konden dit monster niet meer temmen.

Negativiteit

Ik gaf anders dan de overige wijkregisseurs inhoud aan de uitvoering van mijn werk. Terwijl het merendeel van de andere collega wijkregisseurs hun werk grotendeels vanachter het bureau deden, wilde ik voor de bewoners en bedrijven duidelijk aanwezig zijn en makkelijk benaderbaar. Ik was grotendeels buiten, bij de bewoners, aanwezig. Ik was de ogen, de oren én de stem van zowel de bewoners en bedrijven als de Gemeente. Omdat ik weinig bijval of steun ontving voor de initiatieven die ik voorlegde op het werkoverleg, eerder tegenwerkingen, werd ik onzekerder. Mijn leidinggevende zag dit alles met lede ogen aan, want de meerderheid besliste of een project wel of niet opgepakt zou worden.

Buitengesloten

Ik werd niet meer direct uitgenodigd voor social events en werkoverleggen. Als ik hier iets van zei, werden er verontschuldigingen gemaakt in de trend van ‘helemaal vergeten’, of ‘ we doen dit echt niet expres, hoor’. 

Gevolgen van het pesten

Ik was moe van het strijden tegen de pestcultuur. Ik streed niet alleen voor mijzelf. Meerdere keren nam ik het op voor collega’s die gepest werden op het werk. Aan mijn leidinggevende heb ik gezegd dat ik dit gedrag niet tolereer en dat het onderwerp in de groep besproken moest worden. Het pesten hield even op, voor die collega’s dan althans. Later keerde dit zich tegen mij.

Ook ik ben uiteindelijk depressief geraakt. De weekends waren te kort voor mij, want op maandag moest ik weer terug naar de arena. De angst voor nieuwe pesterijen, verlamde mij, wanneer ik naar een werkoverleg moest of naar een bewoner. Ik vermande mij, door extra hard voor mijzelf op te komen. Dit plaatste mij nog meer buiten de groep.

Ik sliep in de die periode, en ver daarna, heel erg slecht. De traumatische ervaringen van het pesten, veroorzaakten lasten van een posttraumatische stressstoornis. Na mijn ontslag heb ik nog jaren het probleem ondervonden van slechte concentratie en vage lichamelijke klachten.

Na een slopende juridische strijd, heb ik de weg van de minste weerstand gekozen. ‘Laat de pesters dan maar winnen. Ik kan hier, zonder steun van mijn leidinggevende, niet tegen opboksen’. Ik tekende de vaststellingsovereenkomst met zeer gemengde gevoelens.  

En Weer Opstaan

Vorig jaar besloot ik om deze periode eens en voor altijd af te sluiten, door mijn ervaringen te beschrijven in een autobiografie. ‘Ondankbaar Loeder’, beschrijft onder andere wat pesten op het werk betekent. Aanvankelijk was het doel van deze autobiografie, het afschrijven van traumatische persoonlijke ervaringen. Tijdens het schrijfproces, besprak ik met anderen de thema’s die ik beschrijf. Al snel bereikten mij persoonlijke berichten van zowel bekenden als onbekenden, dat zij in deze thema’s zichzelf herkenden. Gaandeweg deze gesprekken ontstond het inzicht om mijn boek een steun in de rug te bieden voor iedereen die ooit te maken heeft gehad met deze ervaringen. Om bijtijds aan de bel te trekken. Om zo vroeg mogelijk professionele hulp in te schakelen.

Ik had mijn missie gevonden: ‘Doorbreek het taboe over Pesten Op Het Werk, seksuele intimidatie op de werkvloer,  #MeToo Ervarigen en Kinderverwaarlozing door te praten over deze onderwerpen. Binnen de familie, relaties en werkomgeving’.

Na het uitkomen van ‘Ondankbaar Loeder’, publiceer ik o.a. via social media, de landelijke- en regionale pers, over deze onderwerpen en hoe ik dat heb beleefd. Maar ook: hoe ik anderen uiteindelijk kan helpen!

‘Opstaan’ is meer dan ‘Doorgaan’. Wil je een gevoelig onderwerp als ‘Pesten op het werk’ aanpakken, zal je dit eerst met elkaar moeten bespreken dat het bestaat. Dus ook bij de gemeente Almere. Zoals u wellicht weet, zijn de regionale media: ‘Almere Deze Week’ en ‘Omroep Flevoland ’, een hoor- en wederhoor gestart, naar aanleiding van mijn autobiografie ‘Ondankbaar Loeder’.

Mijn missie om het taboe te doorbreken over ‘Pesten op het werk’ én om een bijdrage te bieden aan het oplossen van dit probleem, wil ik graag aansluiten bij eventuele publiciteit die hiermee gepaard gaat. Ik geloof niet in ‘jij bent fout en ik ben goed’, als het om dit onderwerp gaat. Ik geloof er eerder in dat alle betrokkenen zich moeten realiseren wat pesten betekent voor zowel de slachtoffers, maar ook uiteindelijk voor de werkcultuur.

Graag neem ik de moeite om bij u een lezing te houden over ‘Pesten op het Werk’, waarin ik passages uit mijn autobiografie verweef om op deze wijze een interactieve, confronterende en opbouwende sessie met elkaar te beleven. De discussie na mijn lezing, zal worden voorgezeten door een professional uit uw eigen netwerk. Ter voorbereiding van deze lezing/discussie dient men wel in het bezit te zijn van mijn autobiografie. Deze is te bestellen bij alle boekhandels.

Een verandering breng je niet alleen tot stand. De beweging wordt echt in gang gezet, door te erkennen en te herkennen.

Graag verneem ik uw reactie op mijn gedachten hoe wij samen het taboe kunnen doorbreken. 

Met vriendelijke groet,  

Saskia Freichmann-Wijsbeek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *