Week tegen Kindermishandeling

Week tegen KIndermishandeling 2018

Thema 2018: ‘Ik maak het verschil’

Ook dit jaar, voor de 6e keer op rij, wordt in de Week tegen Kindermishandeling aandacht gevraagd voor alle kinderen die in een onveilige thuissituatie wonen. Deskundigen, slachtoffers en omstanders bundelen hun ervaringen en kennis. Hulpverlening begint bij ‘aandacht’ geven. Door jezelf over de drempel te tillen, waardoor je kunt zeggen: ‘Ik maak het verschil’.

Een klein gebaar

Iedereen kan iets betekenen voor een kind dat opgroeit in een onveilige thuissituatie. Zelfs een klein gebaar kan een groot verschil maken. Door te delen wat jij doet als je je zorgen maakt om een kind, moedig je anderen aan ook iets te doen. In de Week tegen Kindermishandeling zijn er in het hele land activiteiten om duidelijk te maken wat je kunt doen.

Herkenbaar

Ik heb de fabelachtige eer om mijzelf ervaringsdeskundige van kinderverwaarlozing te mogen noemen. Kindermishandeling komt in vele vormen voor. Niet alleen fysiek, maar ook psychisch. In Nederland alleen al, wordt 1 op de 5 kinderen blootgesteld aan kindermishandeling. In mijn jeugd sloten omstanders de ogen of wenden hun hoofden af, terwijl zij, zo bleek later, wel een vermoeden hadden, dat ik verwaarloosd werd. Toen ik mijn autobiografie voorbereidde, en in gesprek kwam met familie, vrienden en collega’s, ontdekte ik dat de drempel nemen ‘om je er wél mee te bemoeien’ voor velen té hoog bleek (en nog steeds is). Professionals en deskundigen zullen in deze Week tegen Kindermishandeling hun kennis en ervaringen delen, om deze wantoestanden beter onder controle te krijgen.

Citaat uit mijn autobiografie

In de koude nachten zoek ik jou
Mijn hart is groot en voelt leeg
Hunkert naar een kus
Geluk is een kaars in de wind
Naar buiten en zoek de vlam
Vaarwel angst en verdriet
De vlam in mijn hart

Een eigen huis, een plek onder de zon,
en altijd iemand in de buurt, die van mij houden kon. (René Froger)

Een huis is een technische constructie, bedacht door anderen die er in de meeste gevallen nimmer zelf in zullen wonen. Sommigen hebben liefde voor hun vak als architect of als aannemer, en dat zie je aan de kwaliteit van hun eindproduct. Technisch gezien: prachtig.
Thuis staat los van stenen of de kwaliteit van de materialen.
Het huis in Delden, waarnaar ons gezin later naar verhuisde, was prachtig. Ruim, vrijstaand en met veel liefde ontworpen door mijn moeder en uniek als bouwobject.
Mijn leven was niet gepland. Mijn tante kon dat geheim niet langer meer met zich meedragen. Voor mij was dat een opluchting.
Het prachtige huis voelde koud en bood geen geborgenheid. Diep van binnen wist ik dat ik anders was. Op zoek naar de vlam in mijn hart.

De strijd om warmte en liefde was een ongelijk gevecht. Jaren proberen als een Don Quichot te vechten tegen een molen, waar de wieken draaiden op ijzige wind die alles om hem heen deed bevriezen, deed mijn zelfbeeld geen goed. Vriendschappen werden een vluchtroute naar warmte. Intimiteit en seks rukten me even weg van het beeld dat mijn moeder, en later mijn oma van moederskant, gaf dat ik niet mooi was.

Loyaliteit en onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders en van mijn broers, weken voor ontkenning en leugens. Een troostend gebaar was te veel voor mijn moeder als ik verdrietig was. Opkomen voor mij, als ik ten onrechte werd afgeranseld door een buurvrouw die van mening was dat ik haar dochter expres pijn had gedaan, werd omgedraaid naar: ”dat ik deze afranseling waarschijnlijk had verdiend”.

Hoeveel geheimen kan een kind alleen dragen? Wanneer het geluk even aan mijn kant stond, kon ik mijn hart luchten bij een tante. Mijn opa en oma (van vaderskant) voelden mijn onrust. Het kopje thee en de complimentjes die zij me gaven op mijn regelmatige theebezoekjes, gaven me energie. Opgeladen voor het moment om weer huiswaarts te keren.
De geheime schatkamer was er een vol slangen en valkuilen. Welke slang zou toeslaan, als ik het seksuele misbruik van mijn broer zou onthullen? Welke valkuil zou me breken, wanneer ik de diefstal door mij en mijn broers uit de portemonnee van mijn moeder zou bekennen?

De druk om te willen schreeuwen, om gehoord te worden, was ondragelijk. Ik waande me even in een andere wereld, als ik direct na school, op mijn kamer intens luisterde en meezong met de LP’s van onder andere: Supertramp, ELO, Magna Carta en Kate Bush. Ik schreeuwde de teksten mee. Even gehoord worden.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.