De dagen nadat ik een boekje opendeed

Saskia geeft een lezing op de boekpresentatie van Ondankbaar Loeder in ZenderenDe dagen na mijn boekpresentatie in Nederland op 9 december 2017, voelden alsof ik moest bijkomen én nagenieten van een overweldigend feest. Vrienden en familieleden trotseerden die dag de, door het KNMI afgegeven, code oranje. Nederland dompelde zich onder een prachtig wit kleed. Voor de één betekende dit o.a. lekker sleetje rijden of een sneeuwpop maken, voor de ander was dit glibberen op de autowegen. De ontmoetingen met mijn gasten waren hartverwarmend en zij waren vol begrip waarom ik mijn autobiografie had geschreven. De prachtige speech van mijn nicht Inge, bevestigde mijn traumatische jeugdervaringen. Ik voelde mij trots en dankbaar toen ik de verkochte boeken mocht signeren.

Tussen twee sneeuwbuien door, Saskia Freichmann-Wijsbeek, auteur autobiografie 'Ondankbaar Loeder' in de sneeuw airport Eindhoven 11 december 2017 vlogen we terug van Eindhoven naar Alicante, waar Tom ons (na 4 uur vertraging) weer veilig naar huis bracht. De zon scheen over de bergen van Las Virtudes en in mijn hart. Heerlijk nagenieten van een succesvolle boekpresentatie. 

De eerste recensies en reacties

De recensies op onder andere Facebook, Instagram, LinkedIn en op Bol.com kwamen binnen. Sommigen schreven mij dat zij het boek binnen no-time hadden gelezen. Anderen waren zeer onder de indruk. Op Bol.com zijn de recensies openbaar. Iedereen kan deze lezen en aangeven of de recensie ‘Ja/Nee’ nuttig vond. Het doet mij zo goed, om in zowel de persoonlijke berichten dan wel in de openbaren berichten, te lezen dat mijn verhaal leesbaar is en dat ik word geloofd. Maar ook mijn boodschap aan alle betrokkenen (slachtoffers en omstanders) om bijtijds professionele hulp te zoeken.

Echter niet alleen hartverwarmende berichten vielen in mijn inbox. Zo was er iemand (omwille van een mogelijke rechtszaak die hij aankondigde noem ik vooralsnog niet zijn naam) die mij bedreigde door mij uit te nodigen om eens bij hem langs te komen, ‘als ik tenminste dat zou durven’, zo schreef hij mij. ‘Het is echter niet goed voor jouw gezondheid’, benadrukte hij ook nog even. Het gaat hier om een familielid, die ik nota bene nooit ontmoet heb, van een personage die ooit een zeer belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld.

Een ander familielid, die al ruim 15 jaar niet meer met mij sprak, verbrak opeens het stilzwijgen. Ze feliciteerde mij met het terugslaan én dat ik het fout had met mijn informatie over haar. Zij wilde destijds geen contact meer met mij omdat ik, volgens haar, haar man aan het versieren was. Heel bijzonder, aangezien ik haar man verre van aantrekkelijk vond en toentertijd zwaar verliefd was op een andere man. Na mijn reactie op haar e-mail, waarin ik haar vertel dat dit nooit aan de orde is geweest en dat ze haar verdenkingen bespreekbaar had moeten maken , had ze wederom niet het fatsoen een antwoord te geven. Weer een gemiste kans. Door haar onzekerheid heeft ze veel dierbare familie van mij afgenomen.

Een andere reactie was van een oud klasgenoot. Het boek vond ze aangrijpend en de informatie was kloppend. Ze was not amused  op de manier zoals ik de personages beschrijf. Daarom wilde ze ook geen recensie schrijven. Tja, ieder heeft zo zijn eigen mening.

De Nederlandse Bibliotheek

De Nederlandse Bibliotheek Dienst (NBD Biblon) schreef dat zij mijn boek gaan recenseren. NBD Biblon zorgt ervoor dat ‘Ondankbaar Loeder’ uitleenklaar wordt gemaakt voor openbare bibliotheken en schoolmediatheken. Met ‘uitleenklaar’ wordt bedoeld dat NBD Biblon het boek voorziet van extra versteviging, van een titelbeschrijving en een rugetiket, zodat het na ontvangst meteen in de collectie van bibliotheken kan worden opgenomen en geschikt is voor jarenlang gebruik.

Covers autobiografie Ondankbaar Loeder door Saskia Freichmann-WijsbeekDit betekent dat ‘Ondankbaar Loeder’ straks (april 2018) ook te lenen is in alle Nederlandse Openbare Bibliotheken. (NUR : 402)

 

Hoe leuk is dat.

De Koninklijke Bibliotheek

De Koninklijke Bibliotheek meldde dat mijn autobiografie “Ondankbaar Loeder” is opgenomen in het Depot voor Nederlandse Publicaties (onder PPN 413571548).

Koninklijke Nederlandse Bibliotheek heeft 'Ondankbaar Loeder' opgenomen in het depot Mijn boek zal blijvend deel uitmaken van het collectieve culturele erfgoed van Nederland, zoals dat door de KB in opdracht van de Nederlandse overheid wordt verzameld. Alle ontvangen publicaties worden onder optimale condities bewaard en gearchiveerd. De KB geeft bekendheid aan de gedeponeerde publicaties via de Nederlandse Bibliografie. Zo leuk voor mijn kleinkinderen later.

Boekverkoop

Dagelijks ontvang ik een rapportage, hoeveel en via welke verkoopkanalen ‘Ondankbaar Loeder’ is verkocht. Iedere dag is het weer een feestje om de verkoop te mogen volgen. Mijn boek is te bestellen bij alle boekhandels, ook via het Internet. Ik zag dat er veel exemplaren werden verkocht in mijn geboorteplaats Stad Delden. The Read Shop Express Delden bestelde regelmatig een aantal exemplaren. Dat doet mij zo goed, dat mijn oud stadsgenoten open staan om mijn leven van een andere kant te vernemen.

Poeziealbum van Karin met gedichtje van Saskia WijsbeekToen ik een aantal maanden geleden een reünie bezocht van mijn school in Delden (Erve Hooyerinck), begreep ik dat mijn klasgenoten (met wie ik bijna 6 jaar van mijn jeugd heb gedeeld) mij zagen als een opgewekt en sterk persoon. Nu weten ze dat dit beeld slechts de buitenkant betrof. De pijn en verdriet werden destijds niet gezien, wat ik goed begrijp want op die leeftijd zie je de wereld met andere ogen. (klik hier voor een impressie van Reünie School Erve Hooyerinck oktober 2017).

The Read Shop Express Delden geeft mijn autobiografie extra aandacht. Een opvallende poster van de cover van het boek wordt in de winkel opgehangen. De regionale kranten ‘Tubantia’ en ‘Nieuws Uit Delden’ hebben destijds opvallende artikelen gepubliceerd over mijn boek. Ook in Almere is de verkoop goed. Niet zo verwonderlijk, aangezien ik 20 jaar in Almere heb gewoond.

Boekpresentatie in Spanje

19 december presenteerde ik mijn boek aan onze vrienden in Spanje. Eigenlijk was het dubbelfeest in onze zonovergoten tuin: Roy en ik vierden ons 10 jaar samen zijn als stel én uiteraard de boekpresentatie. De Nederlandssprekende vrienden ontvingen een gesigneerd exemplaar. Voor onze Spaanse vrienden had Feike een deel van de proloog vertaald, waardoor zij nog beter begrepen waarom het schrijven van dit boek zo belangrijk voor mij was.

Opnieuw beleefde ik een warme en feestelijke dag. Jacqueline, Marilina en Saskia Freichmann-Wijsbeek tijdens de boekpresentatie van Ondankbaar Loeder in Spanje op 19 deember 2017Dit keer met onze vrienden in Spanje. Het voelde zo goed om te zien dat ik een paar echte hartsvriendinnen heb.

 

De daaropvolgende dagen, begreep ik dat ik een missie heb te voltooien. Zowel in Nederland dan wel in Spanje.

Mijn missie

‘Samen het taboe doorbreken door te praten over #MeToo ervaringen’. Het heeft dan 40 jaar geduurd, maar uiteindelijk besef ik dat niet ik verkeerd heb gehandeld, maar dat de daders echt de grenzen van respect en fatsoen hebben overschreden. De tijd om de daders te beschermen, is over.

#MeToo gaat in mijn geval over Seksueel kindermisbruik (als gevolg van Kinderverwaarlozing), Seksuele intimidatie op de werkvloer en Aanranding. Ook de wereld omdraaien, wanneer ik melding doe van pesten op het werk, en wat dat met mij heeft gedaan, komt aan de orde in mijn boek.

Op LinkedIn, Twitter en Facebook geef ik regelmatig mijn meningen over deze onderwerpen en uiteraard op mijn website. Er ontstaan discussies, waarbij herkenbaarheid de boventoon voeren. Ik lees dat ook anderen niet geloofd werden en daardoor men niet durfde hierover te praten, bang om niet geloofd te worden of zelfs bang voor de reacties van vrienden, collega’s en familie. Het taboe is erg groot, dat merk ik vaak aan de reacties, of aan de mensen die mijn boek wel hebben gelezen maar niet durven te reageren. Dat is jammer maar ik respecteer dat. Toch zou het mooi zijn als ook die mensen het taboe los kunnen laten.

Ook zie ik het aan een groot deel van mijn familie, ooms en tantes die mij jarenlang hebben zien worstelen. Ze zijn op de hoogte van mijn verleden maar kiezen ervoor om niet te reageren. Ik had stilletjes gehoopt dat juist zij mij een hart onder de riem zouden steken.

Ik ben er bovenop gekomen door hard te vechten en daar ben ik trots op.

Haarlems Weeblad bericht over Ondankbaar Loeder en de missie van Saskia Freichmann-WijsbeekMijn boek en mijn missie worden door diverse regionale- en lokale nieuwsbladen in Nederland opgepikt.

Mijn motto

Samen het taboe doorbreken door te praten over @MeToo Ervaringen.

 

Samen het taboe doorbreken door te praten over #MeToo Ervaringen

Meer en meer aandacht voor mijn missie

Sinds de publicatie op 9 december jl. van mijn autobiografie ‘Ondankbaar Loeder’, is er veel gebeurt.‘Diverse Nederlandse lokale kranten berichten over mijn missie ‘Doorbreek het taboe door te praten over Kinderverwaarlozing, Seksueel Kindermisbruik en Seksuele Intimidatie op de werkvloer. #MeToo ervaringen serieus nemen is essentieel voor de discussie met slachtoffers en omstanders.

Publicatie Amstelveens Weekblad voor Ondankbaar Loeder

Afwisselende persoonlijke berichten

Ook de afwisselende persoonlijke berichten die ik van lezers/lezeressen en omstanders ontvang raken mij. Soms hartverwarmend (‘eindelijk een herkenning en erkenning van mijn worstelingen’) en soms dreigend (‘is niet waar wat je daar beweert, je overdrijft. Mijn advocaat neemt nog contact met je op’)’.

 Grensoverschrijdend gedrag

In navolging van zoveel andere vrouwen en mannen, durf ik er eindelijk voor uit te komen, dat ik slachtoffer ben geweest van seksuele intimidatie en aanranding op de werkvloer en dat ik de dader(s) niet meer hoeft te beschermen! Zij hebben de grenzen van fatsoen en respect behoorlijk overschreden.

Samen staan we sterk, om het taboe te doorbreken! Daar geloof ik heilig in.

Samen staan we sterk om het taboe te doorbreken. Neem #MeToo slachtoffers serieus! Saskia Freichmann-Wijsbeek, auteur autobiografie 'Ondankbaar Loeder'
Samen staan we sterk om het taboe te doorbreken. Neem #MeToo slachtoffers serieus! Saskia Freichmann-Wijsbeek, auteur autobiografie ‘Ondankbaar Loeder’

 Meer informatie: www.ondankbaarloeder.nl

#MeToo zowel in mijn jeugd als op mijn werk

Doorbreek het jarenlange stilzwijgen

Ook ik moest de knop omzetten dat niet ik verkeerd handelde, maar de daders de grenzen overschreden van fatsoen en respect. Toen ik dat eenmaal doorhad, durfde ik ervoor uitkomen dat ik als kind seksueel misbruik ben en later op mijn werk een aantal leidinggevenden misbruik maakten van hun macht. Ik werd blootgesteld aan seksuele intimidatie en aanranding.

Vandaag heb ik aan de Nederlandse- en Belgische media een persbericht uitgezonden, waarin ik aangeef dat mijn persoonlijke ervaringen hierover beschreven staan in mijn autobiografie ‘Ondankbaar Loeder’.

Een aantal fragmenten uit mijn boek over seksuele intimidatie en aanranding op het werk en seksueel kindermisbruik uit mijn jeugd:

“Ger, één van de centrummanagers hing wel erg om me heen. Ik werd er zenuwachtig van. Ger was een getrouwde man met een hele snelle babbel en een grote bek. Vaak erg grappig, maar soms ook onbehouwen en grof. Als Ger in mijn buurt was begon ik altijd te lachen, dus Ger dacht dat hij succes had bij mij. Maar ik was zenuwachtig en voelde me niet op mijn gemak. Hij kwam steeds dichterbij en raakte me soms aan. Ik durfde niets te zeggen want ik had mijn baantje hard nodig. Hij ging steeds verder en kneep in mijn billen als hij de kans kreeg. Ook mijn borsten vond hij het aanraken waard. En ik maar niets durven te zeggen en blijven lachen.”

Een paar maanden later zocht Dingeman, de directeur van dezelfde dienst/afdeling, toenadering. Ik had nog steeds geen vast contract. Iedere keer als ik mijn hond uitliet, stond hij daar in zijn hardloop outfit. In zo’n strakke legging, waar net even iets te veel te zien was, met een bezweet lichaam dat niet echt lekker rook. Hij liep dan een stukje met me op. En weer durfde ik niet aan te geven, het niet prettig te vinden. Om hem te ontlopen nam ik een andere route, maar die had hij dan weer gauw gevonden. Op een ander tijdstip lopen werkte ook niet. Op het werk vroeg hij dan waar iedereen bij zat, tijdens het gezamenlijk koffie drinken, of ik hem aan het ontwijken was. Ik wist niet hoe hiermee om te gaan. Hij gaf me kaartjes voor theaterbezoekjes die ik niet durfde te weigeren en dan kwam hij even langs in het theater om te vertellen dat hij zelf niet kon komen. Hij vertelde vaak dat hij niets meer had met zijn zieke vrouw. Hij stond onverwachts op mijn stoep en probeerde me te zoenen. Iedere gelegenheid pakte hij aan en ik me maar opgelaten voelen. Ik wilde dat hij me aardig zou vinden, want ik had die vaste baan, die het inmiddels was geworden, hard nodig. Als ik hem tegen de schenen zou trappen, stond ik zo op straat.”

 

Fragment uit de autobiografie 'Ondankbaar Loeder' van Saskia Freichmann-Wijsbeek
Weer ’n boeket van Mike!

“Met lood in de schoenen ging ik iedere dag naar mijn werk. Voorzichtig keek ik om het hoekje van het kantoor of ik Mike zag zitten en als bleek dat hij geen dienst had was ik opgelucht en kon ik ontspannen aan het werk. Als hij er wel zat probeerde ik zo ver mogelijk uit zijn buurt te blijven. Dat ik hem probeerde te ontlopen en negeren was voor hem niet voldoende. Hij begon briefjes in mijn postvakje te stoppen. Zo vaak dat het gewoon lastig werd. Regelmatig als ik mijn postvakje opende en mijn post wilde pakken, vielen er soms wel twee of drie briefjes van hem op de grond waar mijn collega’s bij stonden. Ik voelde me opgelaten en schaamde me enorm. Snel griste ik alles bij elkaar en wist niet hoe snel ik weg moest komen. Het was net alsof ik iets fout deed, terwijl hij mij in een akelige situatie manoeuvreerde. Ik kon er met bijna niemand over praten.”

“Regelmatig logeerde ik bij Jan en Els, zij waren altijd hartelijk en lief voor mij. Op een avond lag ik al in bed toen de deur van mijn slaapplek openging. De buurjongen kwam binnen en zonder iets te zeggen kroop hij naast me en begon aan me te zitten. Ik wilde dit niet, maar hij vertelde dat ik gewoon moest gaan genieten, want anders zou ik hier nooit meer mogen blijven slapen, daar zou hij wel voor zorgen. Ook gaf hij aan dat ik over zijn handelingen mijn mond moest houden. Verward en angstig heb ik hem zijn gang laten gaan. Als ik niet meer bij Jan en Els zou kunnen komen dan zou ik helemaal niemand meer hebben. Misselijk was ik van ellende. Ik had me voorgenomen om nooit meer in de logeerkamer te blijven slapen. Daar was het niet veilig. Een paar weken later vroeg Jan of ik weer bleef slapen. Nu niet in de logeerkamer, want die was bezet. Ik was allang blij niet naar huis te hoeven, en bleef slapen tussen hen in. Nu zou er niets kunnen gebeuren. Jan en Els vertrouwde ik volledig. Els sliep al snel (of deed alsof), en toen voelde ik de handen van Jan op mijn lijf. Muisstil heb ik alles laten gebeuren. Ik realiseerde me dat, als ik zou tegenwerken, ik mijn “veilige haven” kwijt zou raken. Ik koos voor het meewerken.”

Gearchiveerd én Bewaard voor het nageslacht

de Koninklijke Bibliotheek (KB)

‘Ondankbaar Loeder’ is gedeponeerd bij de KB en zal  blijvend deel uitmaken van het collectieve culturele erfgoed van Nederland, zoals dat door de KB in opdracht van de Nederlandse overheid wordt verzameld. Mijn autobiografie ‘Ondankbaar Loeder’ wordt onder optimale condities bewaard en gearchiveerd. De KB geeft bekendheid aan de gedeponeerde publicaties via de Nederlandse Bibliografie.

Logo Koninklijke Bibliothee

Recencies op Bol.com

Hartverwarmende en positieve recencies.

De lezer/lezeressen zijn ontroerd en begrijpen de boodschap achter mijn autobiografie. Voor 2018 is mijn missie om aandacht te blijven vragen voor iedereen die ooit met Kinderverwaarlozing, Seksueel Kindermisbruik en Ouderverstoting te maken heeft gehad. In de eerste instantie voor de slachtoffers, om een steun in de rug te bieden om bijtijds professionele hulp in te schakelen, maar ook voor omstanders om deze onderwerpen niet te negeren.

Recencies op Bol.com